Męski COPYWRITING:

2010-11-07T13:08:00.001-08:00

Męski COPYWRITING, czyli teksty z jajem i... z jajami: Choć w Internecie bez ograniczeń publikować może każdy, coraz częściej liczy się treść. Unikalna, interesująca, a przede wszystkim taka, która pomoże przyciągnąć nowych odwiedzających, a obecnych - zatrzymać na dłużej. Proste? Nie aż tak, o czym dotkliwie przekonało się wielu nastoletnich bloggerów, liczących na szybkie zyski z reklam. Nie dziwi zatem, że coraz więcej osób decyduje się skorzystać z usług profesjonalnych copywriterów, spośród których jeden ma właśnie zaszczyt gościć Państwa na swojej stronie.

Dlaczego akurat Męski COPYWRITING, dlaczego akurat ja? Bo choć "z jajem", swoją pracę traktuję bardzo poważnie. Kiedy sprzyja temu okazja, piszę lekko i na wesoło, kiedy indziej natomiast do laptopa zasiadam w koszuli i krawacie, by nawet wyglądem swym oddać powagę treści. "Z jajami", bo piszę odważnie i na temat, chętnie krótko, ale treściwie. Bez przydługich wstępów, bez zbytecznego kontekstu historycznego i bez powielania "pisarskich" standardów. Na tematy trudne, ale zawsze z własnego punktu widzenia.

Zapraszam zatem do portfolio, a potem - tak nam dopomóż dobry duchu współpracy - kontaktu. Pozdrawiam!

2010-11-07T13:08:00.000-08:00

23.01-1934 - 2.11.2010

"... z nieopisanym bólem żegnamy Pana Inżyniera"

Dziadku...

TEKSTY KOMERCYJNE:

2010-10-18T08:38:00.000-07:00

Kilka pierwszych słów, jakie pojawią się na stronie internetowej, ma decydujący wpływ na 90% opinii klienta o firmie. Nie wolno pozwolić, by było to zmarnowane 90%.

Bezpłatne porady

2010-09-18T03:51:00.001-07:00

W Galerii Łódzkiej stylistka udzielać ma bezpłatnych porad. Czyżby Horodyńska wreszcie uczciwie wyceniła wartość swojej "pracy"?

Juventus Turyn 3:3 Lech Poznań

2010-09-16T12:09:00.000-07:00

Czyżbyśmy mieli wreszcie drużynę na miarę europejską? Po dzisiejszym meczu szybko i łatwo popaść można w przesadny optymizm, wszak remis z Juventusem - i to we Włoszech - to wyczyn godny. Sześć bramek w Turynie. Włosi grali, Polacy patrzyli, a Łotysz - Artjoms Rudnevs - strzelał. Pozostaje mieć nadzieję, że w rewanżu w Poznaniu Lech zaprezentuje się jeszcze lepiej. Dzisiejszy mecz można było... Trzeba było wygrać. I gdyby nie dwubramkowe prowadzenie z początku, remis byłby wynikiem rewelacyjnym. Tak - jest tylko zadowalający. W końcu apetyt rośnie w miarę jedzenia, a poznaniacy pokazali, że ów apetyt zaspokoić potrafią.

Porady dla copywriterów, cz. 1: Copywriting z jajem

2010-09-16T02:21:00.000-07:00

Jasna sprawa, o naiwni, nie zamierzam zdradzać tu żadnego ze swoich czarnomagicznych/tajemnych/podstępnych (niepotrzebne skreślić) sposobów na skuszenie klientów czy wyprodukowanie tekstu, który - za sprawą kilku złośliwie wybranych zdań - narobi szumu na trzy tygodnie. Nie zamierzam ścigać się z Dodą czy Edytą Górniak o miejsca na okładkach tabloidów - jeżeli chodzi o publikowanie swojego wizerunku bliżej mi do Stiga, który - swoją drogą - i tak nieco ostatnio zamieszał. Ale, by zadośćuczynić tytułowi:

Copywriting z jajem. Wielu copywriterów, zwłaszcza początkujących, stara się, aby ich teksty i artykuły brzmiały jak najpoważniej. Co z takiego - za przeproszeniem - spinania pośladków wychodzi, wiemy doskonale. Kiedy nagromadzenie słowa "bowiem" w artykule jest większe niż słów kluczowych (tzw. keyword density), znak, że coś poszło nie tak. Sugeruję zatem darować sobie używanie kilku słów zarezerwowanych dla starszych stażem copywriterów (albowiem, ażeby, bowiem, wszakże, jednakowoż, tudzież!!!, ponoć...). Można, naprawdę można pisać ciekawie, luźno, ale niekoniecznie od razu wzniośle i z patosem. To zostawmy na inną okazję - doprawdy. Na tym właśnie polega copywriting z jajem, czyli na każdy temat na wesoło. No... Prawie każdy.

Jestem królem szos

2010-09-08T01:41:00.000-07:00

Poniższy tekst napisany został na zlecenie pewnego pana (~~nie pozdrawiamy ani serdecznie, ani wcale~~), któremu zamarzyło się, że będzie piętnował wszechotaczającą głupotę. Niestety, ów pan zapomniał zacząć od siebie. Nie zleca się kilkunastu osobom napisania "na próbę", by potem wybrać najtańszą ofertę. Ale skoro pan wiedział lepiej, teraz i my wiemy lepiej jak wygląda jego paraserwis. Najtaniej.

Wbrew pozorom nie o ogólnym poziomie polskich kierowców tu będzie, a o specyficznej grupie, której rozrost porównać można już chyba tylko do inwazji królików w Australii. Skuterzyści. Jakkolwiek skłonny jestem do narzekania, daleko mi do generalizowania, stąd już teraz zwracam honor wszystkim tym, którzy - mimo, że skuterem na co dzień się poruszają - w poniższym tekście swoich cech nie odnajdują.

Przemierzając kolejne miasta, w godzinach szczytu zwłaszcza, nie sposób nie trafić na korki. Właśnie - korki, na widok których młodocianym skuterzystom oczy rozszerzają się do rozmiarów opony, a krew sięga temperatury spalin dosiadanego przez nich demona szos. I owóż skuterzysta, korzystając z tego, że korek jest wyłącznie na przeciwległym pasie, zajmuje geograficzny środek pasa ruchu i - rozpędzając się do zawrotnych 40 km/h - blokuje przejazd, gromadząc za sobą kilkaset samochodów. Trzymać się prawej strony i dać się wyprzedzić? A gdzieżby! Jam jest skuterzysta, bądź wola moja!

W każdym jednak razie skuterzystę wreszcie udaje się wyprzedzić, po czym - niecały kilometr dalej - okazuje się, że trzeba zwolnić i dołączyć do kolumny, jadących z prędkością 20 km/h, samochodów. I co się wtedy dzieje? Magia, Panowie i Panie! Jego majestat skuterzysta przypomina sobie o istnieniu poboczy, by to z lewej, to z prawej, przemykać, wyprzedzając "wlokące się" samochody.

Nie nawołuję do stosowania przemocy, w żadnym wypadku. Ale gdyby komuś, kogo w takiej sytuacji wyprzedza, dopiero co blokujący ruch, skuterzysta, zachciało się nagle - całą szerokością pasa - gwałtownie omijać wszystkie dziury, serdecznie polecam się nie krępować. Groźba gwałtownego zetknięcia z szarżującym Polonezem jak nic innego studzi zapędy skuterzystów. A policja? "Panie Władzo, sam pan widzi, ile tu dziur - trzeba omijać. A tu przecież nie miał prawa mnie wyprzedzać...".

Niestety, lamentować możemy długo, jednak dopóki nie zostaną wprowadzone stosowne zmiany w przepisach, jesteśmy bezsilni. Wystarczy rozdawana na prawo i lewo karta motorowerowa bądź sam dowód osobisty, by posiadacz skutera poczuł się pełnoprawnym użytkownikiem szos. A znajomość przepisów? "Panie, z czym do ludzi...".

Koniec spamu - Niedoróbka

2010-08-31T11:10:00.000-07:00

W poprzednim wpisie pochwaliłem się, w jaki to przewrotny sposób pozbyłem się spamu na skrzynce Onetu. Tymczasem zapomniałem o jeszcze jednym aspekcie - całkiem niedawno docierać zaczęły do mnie wiadomości pisane w języku zrozumiałym tyle, co i staroegipski czy suahili. Co więcej, pisane wrednymi, koślawymi znaczkami, z których nic nie wynikało poza tym, że pochodzą ze wschodniego krańca Azji. Nie muszę chyba dodawać, że nie była to wiadomość "przesłana za zgodą użytkowników OnetPoczty"?

I w tym przypadku jest sposób. Pod warunkiem, oczywiście, że nie mamy zbyt wielu znajomych, piszących do nas po chińsku. Tak jak poprzednio, poczułem się w obowiązku powołać do życia kolejny filtr. Problemem było tylko to, co ustalić jako słowo-klucz, pozwalające sortować wiadomość. Metodą prób i błędów wybrałem znak, który - jak się okazuje - powtarza się w każdej z tego typu wiadomości. Wygląda tak:

公

Koniec spamu na Onecie

2010-08-31T10:52:00.000-07:00

Darmowe konta pocztowe są dobre, bo są darmowe. I dobre. Tymczasem jako mniej lub bardziej (rzadziej mniej, ale nie w tym rzecz) szczęśliwy posiadacz konta pocztowego na Onecie, przez długi czas zalewany byłem gigantycznymi wręcz falami spamu. Ale nie żadnego spamu zewnętrzenego, o nie! Takiego Onet nie przepuszcza. I chwała mu za to. Tym niemniej, skrzynka przez prawie cały czas pełna była wiadomości przesyłanych, przytaczam, za wiedzą i zgodą użytkownika OnetPoczty.

Jak uprzejmie poprosić Onet, aby swoje reklamy wsadził sobie w... znaczy, zachował dla siebie?

Okazuje się, że jest prosty sposób - możliwe, iż powszechnie znany, jednakże mnie zajęło trochę czasu, by nań wpaść.

Rezygnujemy z korzystania z poczty przez WWW.
Instalujemy Mozillę Thunderbird lub inny klient pocztowy, pozwalający na samodzielne definiowanie filtrów niechcianych wiadomości.
Tworzymy nowy filtr:

Wiadomości zawierające treść: "List został wysłany za zgodą użytkowników OnetPoczty" --> automatycznie umieszczaj w koszu.

Nie obawiamy się - za zgodą użytkowników OnetPoczty nigdy dotąd nie przysłano nic pożytecznego.
Cieszymy się idealnym filtrem antyspamowym ;)

O MNIE:

2010-08-30T11:07:00.000-07:00

Jestem copywriterem, dlatego też strona ta wygląda tak, a nie inaczej, za co serdecznie przepraszam osoby, których gust i poczucie estetyki nikczemnie uraziłem. Ponieważ zmagam się z kilkoma zleceniami jednocześnie, nie mam obecnie czasu, by napisać więcej o sobie. Życie w niewiedzy jest ponoć przyjemniejsze. Tym niemniej, obiecuję z czasem nadrobić zaległości.

ARTYKUŁY:

2010-08-30T08:19:00.000-07:00

Nie precle, nie zaplecza, a artykuły z prawdziwego zdarzenia. Mimo, że jakość treści w Internecie dawno już sięgnęła dna, istnieją jeszcze chlubne wyjątki. I z właścicielami stron, którym zależy przede wszystkim na wartościowych artykułach, najlepiej mi się współpracuje, czego efektem - między wieloma innymi - są artykuły przytaczane poniżej:

Tematyka turystyczna:

Kultura i rozrywka:

Historia:

Perfumy męskim okiem:

Business Intelligence:

A tak piszę w wolnych chwilach:

Na pohybel Księżniczce

Wciąż niekompletna lista stron, gdzie znaleźć można moje artykuły i teksty bądź z których właścicielami w inny jeszcze sposób współpracowałem:

www.1410grunwald.com.pl
www.apartamentbulgaria.info
www.apartamenty-hiszpania.net
www.bansko.pl
www.bi-dw.info
www.bumby.com.pl
www.cheap-quartz.co.uk
www.chicagoland-cleaningservices.com
www.cognos-bi.info
www.dextermorgan.com.pl
www.directboatshipping.com
www.easy-web-filtering.com
www.e-toskania.pl
www.enceti.com
www.etltools.net
www.hubpages.com
www.kasy-fiskalne-dla-adwokatow.pl
www.kasy-fiskalne-dla-lekarzy.com.pl
www.kasy-fiskalne-dla-prawnikow.pl
www.klops.net.pl
www.kotor.com.pl
www.ligabbva.pl
www.liguria.com.pl
www.naszabarcelona.pl
www.naszabulgaria.pl
www.naszaczarnogora.pl
www.naszahurghada.pl
www.naszezakopane.info
www.naszrzym.pl
www.noclegi-cypr.com
www.pasja.org
www.perfumeriapasja.pl
www.perfumy.ms
www.realmadrid.com
www.rodopy.pl
www.sanikdesign.com
www.seatleon.pl
www.slonecznybrzeg.info
www.tylkoaustria.pl
www.tylkochorwacja.pl/
www.tylkoegipt.pl
www.tylkokolobrzeg.pl
www.tylkoslowacja.pl
www.webshock.com
www.wikipedia.org
www.wynajemnamazurach.pl
www.wynajemwgorach.pl
www.zlotepiaski.info

Równie niekompletna lista artykułów, które napisałem, do wglądu tutaj (pdf).

PRECLE:

2010-08-30T07:35:00.000-07:00

Precle, precelki, presell pages - jakby o nich nie mówić, stanowią podstawę dzisiejszego pozycjonowania. Za mną setki już mniej bądź bardziej wartościowych artykułów do "precli". Zapraszam do zapoznania się z przykładowymi:

Tematyka motoryzacyjna:

Tematyka turystyczna:

Pozwoliłem sobie również godnie odpowiedzieć na coraz częściej spotykane zjawisko "precli za złotówkę". Nie zamierzam konkurować z wszystkowiedzącymi gimnazjalistami - tym z radością zajmuje się mój kot, Hannibal. Przykłady twórczości Hannibala poniżej:

Tematyka eko-energetyczna:

Energia odnawialna przyszłością wschodu

FORUM:

2010-08-30T02:37:00.000-07:00

Żadne z forów internetowych nie miało łatwych początków. Chcąc jednak uzyskać możliwie jak najszybsze efekty, warto zainwestować w tzw. "rozkręcanie forum", czyli - mówiąc inaczej - sztuczne stymulowanie dyskusji. Jak się okazuje, do przyciągnięcia większej liczby użytkowników, bywa to niemal niezbędne - trudno oczekiwać, by tłumy lęgły do pustych pól i opuszczonych tematów.

Przykłady: http://forum.autodoradca.pl/

Adieu
Tunner
Yankee
LaSaeta

Przykłady: http://www.e-camping.net/forum_pl/

Adieu
Sullivan

Il grande finale

2010-08-30T02:28:00.001-07:00

Wąski, ledwie zauważalny promyk światła zamigotał naprzeciwko mnie przez najwyżej ułamek sekundy. Nie wiedziałem nawet, czy to nie złudzenie. Dostrzegłem go? Lata doświadczenia. A może obłęd? Nie byłem pewny, w co wierzyć.

- Następnym razem, gdy będziesz chciał kogoś zabić – mówiłem dalej spokojnie, opanowanym głosem nie zdradzającym nawet cienia niepewności, jakby sytuacja, w jakiej się znalazłem, nie była dla mnie żadną nowością – zastanów się trzy razy.

Ciemna hala opuszczonej fabryki sprawiała przerażające wrażenie. Poprzewracane metalowe regały, stosy puszek po dawno przeterminowanych odczynnikach, resztki maszyn i części do nich były wszędzie wokół. Niewielkie przejścia pomiędzy nimi - cudem ocalone przesmyki tworzyły zawiły labirynt.

Była noc. W jasno oświetlonym, niewielkim porcie na południu Włoch praca trwała dalej. Nieprzerwanie, jakby komuś udało się oszukać naturalny rytm. Kilkadziesiąt blaszanych budynków, hale produkcyjne, wielkie magazyny. W każdym z nich kilkaset osób uwijało się ostatkiem sił, wyczekując na koniec zmiany. Czas z każdą sekundą zdawał się płynąć coraz wolniej.

Tylko jeden budynek, położony w samym środku portowej dzielnicy, był opuszczony. Miesiąc wcześniej przeznaczony do rozbiórki, z powodu bałaganu w dokumentacji, stał cały czas, zajmując drogą działkę, o którą już dawno toczyły się spory. Brakowało dni, godzin, by ktoś zdecydował się usunąć halę na własną rękę. Napięta, coraz gorętsza atmosfera, w połączeniu z nie chłodniejszymi południowymi charakterami kazała spodziewać się, że prędzej, czy później ktoś podpali budynek, rozwiązując problem. Niszcząc całą jego historię. I wszystko, co wciąż znajdowało się wewnątrz. Zamykając jedyną bramę do przeszłości.

Czyżby ktoś okazał się lepszy? Po tylu latach… Analizowałem w myślach wydarzenia kilku ostatnich dni. Plan był idealny. Doskonały, kurwa! Chciałem krzyczeć, ale nie mogłem porzucić roli, która – jako jedyna – pozostawiała mi cień szansy.

Coś się spierdoliło, jak mawiają poeci.

Siedziałem na krześle, pośrodku tej jednej opuszczonej hali. W niewielkim kręgu, z którego ktoś wcześniej odsunął meble. Łańcuch, którym mnie skuto, boleśnie wrzynał mi się w nadgarstki. Przez cały dzień, jaki tu spędziłem, usta miałem ciasno zaklejone taśmą. Brakowało niewiele, a udusiłbym się. Każdy kolejny atak paniki nasilał się coraz bardziej. Profesjonalne wyszkolenie – jak zwykle – w zetknięciu z rzeczywistością okazało się nic nie warte. Pomału godziłem się z porażką.

I wtedy pojawił się on.

Myślę, że nie spotkałem go nigdy wcześniej. Aż do wczoraj – tak sądzę. Nie widziałem napastnika. Zwykła, ani ładna, ani szpetna twarz, krótkie ciemne włosy i przeciętna postura. Żaden szczegół, który utkwiłby mi w pamięci na dłużej.

Podszedł do mnie.

W dłoni trzymał rewolwer. Zbliżał się, końcem lufy celując mi w skroń. Gwałtownym ruchem zerwał taśmę, która nie pozwalała mi mówić. Cofnął się, cały czas trzymając mnie na muszce.

Czekał.

Kurwa, zrób coś, myślałem.

Milczał.

- Tylko tyle? – odezwał się wreszcie. – Chcesz, żeby twoje ostatnie chwile wyglądały właśnie tak? Żadnej wzniosłej przemowy porywającej tłumy? Żadnej ballady o beznadziejnych straceńcach? Co z twoją słynną megalomanią, o której krążą już legendy?

Moja słynna megalomania miała najszczerszą ochotę mu przypierdolić.

Łańcuchy skuwające moje ręce nie miały najmniejszego zamiaru jej na to pozwolić.

- Z czasem każdy zdaje sobie sprawę – niechętnie podjąłem wątek – że niekiedy milczenie jest najlepszym rozwiązaniem. Każde wypowiedziane zdanie to kilka straconych chwil. Wiesz, ile może wydarzyć się w tak krótkim czasie?

Niemal czułem, jak jego spojrzenie rozrywa mnie na strzępy.

I nagle stało się. Choć on potrzebował jeszcze chwili by to zrozumieć.

- Następnym razem, gdy będziesz chciał kogoś zabić – mówiłem dalej spokojnie, opanowanym głosem nie zdradzającym nawet cienia niepewności, jakby sytuacja, w jakiej się znalazłem, nie była dla mnie żadną nowością – zastanów się trzy razy. Zastanów się nie nad tym czy zabić. Tylko jak - jak szybko.

Uśmiechnąłem się. Chciałem nadać swojej twarzy przyjazny wygląd, ale nie dałem rady. Znowu jej wyraz zdradzał bezgraniczną wściekłość. I – co znacznie bardziej niebezpieczne – narastającą satysfakcję.

- Te kilka zdań zwłoki może zmienić twoje życie – powiedziałem cicho, patrząc mu prosto w oczy. – Drastycznie – dokończyłem.

Hala zadrżała, kiedy w środku rozległ się huk wystrzału.

Finito.

Więc to tak miało być? Setna ofiara.

Dopiero po chwili poczułem, jak odpływają wszystkie emocje. Wreszcie czułem się rozluźniony. Błąd został naprawiony. Wyciągnąłem nogi przed siebie, wygodnie.

- Molto grazie – szepnąłem do mężczyzny, który wyłonił się zza regału.

- Długi muszą zostać spłacone – odparł, wskazując leżące kilka metrów dalej zwłoki mojego niedoszłego zabójcy.

Po czym zniknął równie bezszelestnie, jak się pojawił.

Na pohybel Księżniczce

2010-08-30T02:27:00.001-07:00

Big Back, czyli Teoria Wielkiego Zwrotu

(przy użyciu słownika wyrazów trudnych napisane)

Bohater tragiczny:

- smok Rododendron – smok o uosobieniu przyjaznym z natury, cynicznym z przyzwyczajenia

Bohater apokaliptyczny:

- księżniczka Defekacja – apogeum upierdliwości, porwana zawczasu, zwrotu nie przyjęto

Bohaterowie ratujący fabułę:

- smok Meffiss Tofeles – Grek, idol i mentalny guru Rododendrona, smok zapobiegliwy, choć całe życie zmagający się z zagadką, kto wyrządził mu krzywdę podwójnymi literami w imieniu

- Zła Królowa Kremacja – matka księżniczki Defekacji, zwana tak z powodu używania geologicznych pokładów kremów

- Mag Destylator zwany Polejem - niezłomny w swym postanowieniu o unikaniu trzeźwości mag obdarzony nieprzeciętnymi zdolnościami i równie szkodliwym talentem destrukcyjnym, mający za zadanie – jak sam mawiał (ale nie w obecności dam) – „pilnować, żeby cały ten burdel nie poszedł się pieprzyć”.

Bohaterowie bezużyteczni ~~(ale fajnie się nazywali)~~:

- Dezurbanizator – budowniczy miejski, kuzyn Numernabisa

- Era(zm) GieeSeM – założyciel rotterdamskiego potentata branży telekomunikacyjnej, wynalazca idei dymnych sms-ów

- No i mówisz, Meffiss, że zupełnie nic nie da się zrobić? – Rododendron sms-ował ze swoim idolem za pomocą sygnałów dymnych.

- Nie. Mówię, żebyś następnym razem uważał, co deflorujesz.

- Starożytni Grecy musieli nad tym rozmyślać przez całe tysiąclecia – skwitował smok, kończąc rozmowę.

- Rododendron! – piskliwy krzyk powodował drżenie stalaktytów w całej jaskini.

Czego, kur…, pomyślał smok, ale na głos nie był już tak odważny.
- Czego, kur…czaczku, ci potrzeba?
- Do szczęścia? Dywanu, och, trzeba mi dywanu. Żebym po jaskini chodzić mogła na bosaka.

A mnie głowy twojej trzeba na bosaku, ocenił, po czym zmierzył siły na zamiary i lekko stonował wypowiedź.

- Pędź więc miła do Ikei!

Zamiast bezzwłocznie wskoczyć na miotłę chrząknęła znacząco.

- Jasne – parsknął Rododendron, sięgając po sakiewkę.

– Można płacić kartą?

Defekacja popatrzyła na niego jak na smoka. Jak na smoka zadającego wybitnie nierozsądne pytanie.

- Za wszystko inne zapłacisz Monstercard? – zapytał, obserwując jak księżniczka odlatuje na miotle wraz z kluczem do wszystkich jego oszczędności. – To weźcie ją sobie, cwaniaki.

Rododendron wiedział, że nie ma ani ziarenka piasku w klepsydrze czasu do stracenia. Nieczęsto zdarzało się, aby Defekacja opuszczała jaskinię, dlatego okazję, jaka się nadarzyła, zamierzał w pełni wykorzystać. Nieznoszącym sprzeciwu lotem koszącym udał się do przyjaciela – znanego wynalazcy – Era(zm)a GieEseMa, by ten rozesłał do wszystkich abonentów sieci informację o pilnej naradzie.

Nim klepsydrę trzy razy odwrócono, wszyscy zaproszeni byli na miejscu. Jaskinia, jak nigdy w obecności Defekacji, tętniła życiem, a skąpo odziane hostessy serwowały kufle pitnego miodu.

- Czas najwyższy wymyślić szkocką – mag Destylator krzywił się na samą myśl o przesłodzonych napojach.

- Chyba dobrze byłoby najpierw wymyślić Szkocję – trzeźwo zauważył Rododendron.

- To jakieś cholerne średniowiecze! Polej… - poprosił mag.

Zabawa trwała w najlepsze, choć problem jak był, tak nierozwiązany pozostawał. Mimo najszczerszych chęci biesiadników, którzy od czasu do czasu, pomiędzy jednym łykiem a kolejnym, podsuwali kolejne pomysły.

- A próbowałeś odesłać ją królowej Kremacji? – pytał Dezurbanizator.

Rododendron żachnął się w oburzeniu.

- Oczywiście, że próbowałem. Nie przyjęła paczki!

- Wyrodna matka – wyrwało się komuś z zebranych.

Chwilowa konsternacja wywołana popełnionym nietaktem szybko ustąpiła, gdy okazało się, że królowa jednak nie dotarła do jaskini.

- Skończyły jej się kielnie i nie miała czym nałożyć kremu – skomentował Meffiss ku uciesze tłumu.

Wzniesiono toast za rozwój przemysłu kosmetycznego.

- A może trzeba ją zabić? – zasugerował Era(zm).

Zebrani zamarli z kuflami w połowie drogi do ust, a kilka stalaktytów w desperacji oderwało się od stropu.

- Zabić Defekację? – zdziwił się Meffiss. – Posrało cię?! – dodał starożytną greką, zrozumiałą niestety dla wszystkich z wyjątkiem stalaktytów.

Ciemne chmury zebrały się nad jaskinią, co było umówionym znakiem, nieomylnie głoszącym, że nadchodzą kłopoty. A kłopoty nie nadchodziły, a – co gorsza – nadlatywały coraz szybciej. Rozstawieni na mogotach wokół Ikei strażnicy sygnalizowali, że Defekacja spakowała już zakupy do bagażnika miotły i nieuchronnie powraca.

- Panowie, ratujcie! – zaskomlał błagalnie Rododendron. – Kobieta mnie bije…

- Nie jęcz, cymbale, bo do końca świata będziesz krzewem – mag Destylator zajął się pilnowaniem „całego tego burdelu”.

- Wymyślmy kanalizację! – zaproponował Meffiss.

- O smocza dupa! – zaklął w podziwie Rododendron. – Ile czasu zajęło Grekom wymyślenie tego?

- Grekom? Nic. Podpierdzieliliśmy pomysł od Rzymian.

- Da się zrobić, Dezurbanizatorze? – zapytał Polej.

Architekt jedynie skinął głową, obmyślając już pokrętnie, co by tu jeszcze spieprzyć.

Morał z tego taki:

Rzymianie, Grecy, smoki – mądrzy jacy

uradzili, nieskorzy do pracy,

że na problem Defekacji

najlepiej zaradzić budową kanalizacji.

(I poprawić przy libacji).

Moonwalker. Podróż życia.

2010-08-30T02:26:00.001-07:00

23 kwietnia 1967, Bajkonur, Kazachstan

- Towariszcz Komarow – Breżniewowi głos drżał niepewnie, choć duma nie pozwalała mu przyznać się do respektu, jakim darzył to, co działo się na jego oczach – Rosja jest z was dumna.

- Spasibo, towariszcz siekrietar, bolszoje spasibo – odpowiedział, po czym odszedł wolnym, ale zdecydowanym krokiem w kierunku statku.

Leonid Breżniew spojrzał na zegarek. Dwadzieścia po północy. Piętnaście minut. Za piętnaście minut przejdziemy do historii, a Ameryka ukorzy się przed Rosją. Trwały ostatnie przygotowania. Chłodna kazaska noc zdawała się sprzyjać wydarzeniom. Kosmodrom, choć nieznacznie tylko oświetlony, tętnił życiem.

00:35

Cichy początkowo szum rósł w siłę z każdą upływającą chwilą, a płomienie spod silników rakiety rozświetliły bazę.

- Szest’ – zewsząd dochodzący głos rozpoczął odliczanie. – Piat’. Czetirje.

Ziemia drżała, a głos ledwo przebijał się przez huk startującej rakiety.

- Boże, wiem, że z partią ci nie po drodze, ale miej go w opiece – wyszeptał Breżniew.

- Tri. Dwa. Odin.

Sojuz 1 wzbił się w powietrze.

*

24 kwietnia 1967, Orenburg

3:22

Sojuz 1 powrócił na Ziemię.

Awarie w systemie sterowania wymusiły rezygnację z misji. Zdecydowano się zawrócić statek. Jednak – jak okazało się dopiero siedem kilometrów nad ziemią – nie była to jedyna wada Sojuza. Uszkodzeniu uległ czujnik ciśnienia, który decydował o otwarciu głównego spadochronu, którym zamierzano wyhamować statek. Nie udało się również użyć ręcznie sterowanego spadochronu zapasowego – splątane linki zablokowały czaszę.

Ostatnim zadaniem, jakie otrzymał Władimir Komarow, było takie poprowadzenie statku, by rozbić się na terytorium Związku Radzieckiego. Ostatnia, przedśmiertna misja.

*

24 kwietnia 1967, Bajkonur, Kazachstan

5:30, Narada najwyższych przywódców ZSRR

- Ale do lotu Sojuza 2 wszystko jest już przygotowane!

- To przecież taka sama maszyna – sprzeciwiano się. – A jeżeli ma te same wady? Jutro też mamy czekać na katastrofę?

- Nie dojdzie do żadnej katastrofy. Sojuz 2 musi wystartować.

- A ludzie? Giną niewinni ludzie!

- Sojuz 2 musi wystartować – zadecydował Breżniew. – I wystartuje zgodnie z planem. Ale nikt nie może się o tym dowiedzieć.

- Zwłaszcza Amerykanie – podchwycono.

- Przygotujcie Sojuza 3 tak, żeby nikt nie poznał, że to nie dwojka. Rozpocznijcie badania, znajdźcie przyczynę dzisiejszej katastrofy. A prawdziwy Sojuz 2 za godzinę ma być gotowy.

*

Tak, jak zapowiadano, Sojuz 2 wystartował, choć fakt ten został zatajony. W mediach pojawiło się oświadczenie, w którym Towariszcz Breżniew przekonywał, że życie ludzkie warte jest znacznie więcej niż wygrana z Ameryką w wyścigu o podbój kosmosu. Winą za niepowodzenie Sojuza 1 obarczono pilota, jednak zaplanowane loty miały zostać wstrzymane do czasu przeprowadzenia gruntownej kontroli stanu technicznego urządzeń. Breżniew – zgodnie z obowiązującymi wówczas zasadami radziecko-amerykańskiej przyjaźni – wspomniał o styczniowym pożarze, w którym zginęło trzech pilotów oraz zniszczony został amerykański statek Apollo 1.

Misja Sojuza 2 rozpoczęła się bezproblemowo. Bez żadnych zakłóceń statek wzbił się w powietrze, a następnie – zachowując odpowiednie nachylenie – ruszył na orbitę.

*

- Towariszcz Baturin, słyszycie mnie?

- Da.

- Towariszcz!

- Słyszę was!

- Misza, błagam, odezwijcie się!

Michaił Baturin coraz bardziej zdenerwowany siedział w kabinie Sojuza 2, próbując nawiązać kontakt z bazą w Bajkonurze. Słyszał wyraźnie głos koordynatora, jednak nadajnik w kabinie musiał być zepsuty.

Baturin miał trzydzieści lat. Był nieprzesadnie wysokim, średniej postury mężczyzną o typowo wschodnich rysach twarzy i twardym charakterze. Urodził się w Irkucku, w samym środku syberyjskiej krainy mrozów, gdzie spędził całe dzieciństwo i nauczył się radzić z przeciwnościami oraz konsekwentnie dążyć do celu. Długimi wieczorami i nocami, kiedy przenikający chłód nie pozwalał kontynuować pracy, młody Michaił wpatrywał się w Księżyc, marząc, by pewnego dnia stanąć na jego powierzchni. Jakkolwiek wydawało się to niemożliwe.

Ale to był Związek Radziecki. Państwo spragnione potęgi.

Szukano młodych mężczyzn takich jak Baturin. Zdrowych, silnych i zahartowanych. Przyzwyczajonych do niewygód. Dlatego kiedy do bazy w Bajkonurze dotarł wycieńczony długą wędrówką Michaił i powiedział „Chcę latać.”, przyjęto go bez wahania. Nakarmiono, dano ciepłe ubranie oraz pokój, gdzie mógł zamieszkać. Rodzinie w Irkucku wysłano odpowiednią pomoc, by ta mogła się utrzymać pod nieobecność syna. Związek Radziecki dbał o swoich obywateli. Przynajmniej niektórych.

Ponad pięć lat Baturin przygotowywał się do tego lotu. Taki był plan, do którego dążył – najpierw wyjście na orbitę, a potem – w przyszłości – na Księżyc. W ciągu pięciu lat intensywnego szkolenia poszerzał swoją wiedzę z fizyki i astronomii, uczył się obsługi kolejnych urządzeń nawigacyjnych, by w końcu zaznajomić się ze statkiem, jaki miał poprowadzić.

Na rok przed ukończeniem szkolenia ożenił się, a kilka miesięcy później przyszła na świat jego jedyna córka.

- Towariszcz Baturin, słyszycie? Odezwijcie się!

- Słyszu, słyszu – odpowiedział raz jeszcze słabym głosem, świadom swojego trudnego położenia.

Nadajnik był uszkodzony; nie wiadomo było, jak długo jeszcze uda się zachować łączność w drugą stronę.

- Misza, nie wiem, czy nas słyszycie, zbaczacie z toru. Poprawcie kierunek!

Matuszka Rassija, naprawcie nawigację… Proszu, błagał w myślach, próbując jednocześnie przypomnieć sobie, co o systemach sterowania mówiły podręczniki. Ale Matuszka Rassija nie zamierzała zająć się naprawą statków kosmicznych. Z zamyślenia wyrwał Michaiła dopiero krzyk w słuchawkach:

- Towariszcz Baturin, pytam się grzecznie, pojebało was?! Lecicie, kurwa, na Księżyc!

Michaił parsknął śmiechem, choć sytuacja była ku temu co najmniej mało sprzyjająca.

- Na Księżyc – powtórzył z uśmiechem. – Chętnie, ale może następnym razem.

Wprowadził do komputera kilka poleceń, by zmodyfikować tor lotu. Zatwierdził, podając hasło dostępu, jednak statek nie zareagował.

- O ile będzie następny raz – dodał cicho.

*

27 kwietnia 1967

23:41

Zetknięcie z powierzchnią Księżyca poszło niespodziewanie gładko. Systemy, zaprogramowane by bezpiecznie osadzić statek na powierzchni Ziemi, nie zauważyły, że znajdują się zaledwie nieco ponad trzysta osiemdziesiąt tysięcy kilometrów od zamierzonego celu.

- Орeл приземлился – wyszeptał Baturin. Orzeł wylądował.

*

Michaił nie odniósł żadnych obrażeń, czym był całkiem pozytywnie zaskoczony. Nie spodziewał się, że zetknięcie z Księżycem nastąpi tak szybko. Nie spodziewał się nawet, że je przeżyje. Ale udało mu się. Udało, powtórzył w myślach, a łza wzruszenia pociekła mu po policzku. Pociekła, by po chwili oderwać się od ciała i pomału opaść. Pomału, wolniej niż miała w zwyczaju. Na Ziemi...

- Czy są na świecie jeszcze rzeczy niemożliwe? – Michaił poprawił kombinezon, zapiął szczelnie mocowanie hełmu, po czym otworzył właz Sojuza.

Drżał, pokonując kolejne stopnie aluminiowej drabinki. Wreszcie stopnie się skończyły, a człowiek po raz pierwszy postawił stopę na Księżycu. Michaił przypomniał sobie, że na hełmie cały czas zamontowaną ma kamerę rejestrującą wszystko, co widzi. Zdjął ją i skierował na swoją twarz. Uśmiechnął się i mrugnął okiem. Zatoczył ręką krąg. Zdawał się pytać „Widzicie?”. Umieścił kamerę z powrotem na hełmie. Teraz urządzenie mogło rejestrować również dźwięk.

- Dwudziestego siódmego kwietnia tysiąc dziewięćset sześćdziesiątego siódmego roku, o dwudziestej trzeciej czterdzieści jeden czasu moskiewskiego – mówił powoli, choć w jego głosie słychać było ekscytację – człowiek po raz pierwszy stanął na Księżycu. To ja, Michaił Piotrowicz Baturin z Irkucka. Syn drwala.

Głos mu się załamał. Próbował wydobywać kolejne słowa, ale nie potrafił. Mimo tylu lat szkoleń i treningów, psychicznie nie był przygotowany na to wyzwanie. Spełnił swoje marzenie. Stał na Księżycu. Stał i płakał z nadmiaru emocji.

- Tato – wydusił po chwili. – Tato, udało mi się.

*

28 kwietnia 1967

00:05

Było ciemno. Ciemno, jak podczas ziemskiej nocy. Ciemno, choć „z dołu” wydawałoby się, że na Księżycu, który odbija wtedy tyle światła, powinno być zupełnie jasno. Było czarno, choć powierzchnia wyglądała na szarą. Wielka, rozległa powierzchnia, porozcinana uskokami, znaczona grzbietami i podziurawiona kraterami.

A w oddali, ponad linią horyzontu…

- Chciałbym, żebyście to zobaczyli – Baturin mówił już spokojnym głosem - choć wiem, że to niemożliwe. Ale tam – wyciągnął przed siebie rękę, wskazując wyraźnie widoczną planetę – jesteście wy. Może ktoś z was patrzy teraz na mnie? Może ktoś zastanawia się, czy na Księżycu istnieje życie? Otóż jedynym życiem jestem tu ja, innego nie spotkałem jeszcze. Jeszcze... – znów urwał.

Ruszył wolnym krokiem. W kierunku Ziemi. Znamienne, że swoje pierwsze kroki na Księżycu skierował w stronę Ziemi.

- Jeszcze – podjął nieskończony wątek – choć nie zostało mi wiele czasu. Sojuz był uszkodzony jeszcze przed lądowaniem. Nie ma mowy o powrocie – przełknął głośno ślinę. – Zamontowany w kasku wyświetlacz pokazuje, ile zostało mi czasu. Zanim skończy się zapas tlenu. Zanim nastąpi kres mojej podróży.

Dziesięć minut, pomyślał, czas na Księżycu płynie równie szybko. Jak na Ziemi.

- To moje ostatnie dziesięć minut. Właściwie już tylko dziewięć i pół.

Szedł coraz szybciej, ciesząc się każdym kolejnym metrem. Wspinał się po grzbietach, przeskakiwał uskoki, korzystając z osłabionej grawitacji. Zaglądał po drodze do wnętrz niektórych kraterów, niepewny, co znajdzie w środku.

A czas płynął.

Dwie minuty. To prawie już.

Odwrócił się. Z niewielkiego wzniesienia, na którym stał, widać było tylko zarysy rozbitego statku. Westchnął ciężko. Nabrał powietrza, starając się nie dopuszczać siebie myśli, że to jeden z jego ostatnich wdechów.

- Została mi nieco ponad minuta – szepnął. – Dziękuję Ci tato. Mamo. Dziękuję, że pozwoliliście mi spełnić marzenia. Dziękuję – przerwał na moment, jednak szybko przypomniał sobie, że nie ma chwili do stracenia. – Jelena, córeczko. Nie masz jeszcze nawet roku. A ja cię opuszczam. Przykro mi, że nie zdążyliśmy się tak naprawdę poznać. Przepraszam. Живи счастливо, дочка . Żyj szczęśliwie, córeczko. Podążaj za marzeniami.

Po czym ułożył kamerę wycelowaną w kierunku Ziemi. To nie boli, pomyślał, po prostu zasypiasz.

*

13 listopada 1986, Leningrad

Siwy pułkownik, drżącymi dłońmi, przy pomocy pilota zatrzymał odtwarzanie i wyłączył monitor. Oprócz niego w sali konferencyjnej znajdowała się jeszcze tylko jedna osoba. Młoda, dziewiętnastoletnia dziewczyna o rudych lokach spływających jej na ramiona. Z oczami pełnymi łez wpatrywała się przed siebie niczym zahipnotyzowana.

- Jeleno – odezwał się pułkownik.

Dziewczyna drgnęła na dźwięk swojego imienia. Chwilę trwało, zanim uświadomiła sobie, gdzie się znajduje i spojrzała na mężczyznę.

- Mój tata zginął w trakcie lotu treningowego. Jak Gagarin – powiedziała cicho.

- Nie wiedzieliśmy, co stało się z twoim tatą. Tak było łatwiej, nie potrafiliśmy tego wytłumaczyć. Nie mogliśmy przyznać się, że zgubiliśmy statek kosmiczny.

- Tata zginął w wypadku. W Bajkonurze – powtórzyła.

- Nie, dziecko. Twój tata wylądował szczęśliwie na Księżycu. Twój tata spełnił swoje marzenie. I chciał, żebyś o tym wiedziała.

Po policzkach Jeleny płynęły łzy.

- Mój tata pierwszy stanął na Księżycu?

- Tak. Na dwa lata przed Armstrongiem – pułkownik uśmiechnął się. Jego poorana zmarszczkami twarz jaśniała, jakby w obliczu odkrytych wydarzeń ubyło mu co najmniej pięćdziesiąt lat.

- Dlaczego nic o tym nie wiedzieliśmy?

- Widzisz – mężczyzna nie bardzo wiedział, jak wyjaśnić dziewczynie, że za wszystkim stała jedynie polityka. – Prawdopodobnie nie dowiedzielibyśmy się nigdy, gdyby Amerykanie nie natknęli się na pozostawione przez twojego tatę nagranie.

*

Przysłana do Leningradu amerykańska paczka zawierała kasetę i krótką notkę. „Jesteście przyzwoitymi ludźmi. Wiecie, co zrobić z nagraniem”.

-----------------------------------------------------------------------------

("Orzeł wylądował" - pierwsze słowa, jakie Neil Armstrong faktycznie wypowiedział po wylądowaniu na Księżycu).

KONTAKT:

2010-08-23T02:50:00.000-07:00

Jeżeli dotarli Państwo aż tu, proszę śmiało pisać na któryś z poniższych adresów - niezależnie od tego, czy mają Państwo jakieś pytania czy - dzięki Ci! - chcą złożyć zamówienie (z takich wiadomości cieszę się najbardziej) bądź też po prostu napisać, co o mnie myślą (a z takich - najmniej).

Męski COPYWRITING:

Olaf Czubla

meskicopywriting@gmail.com